Temat, zdawałoby się, nieobcy żadnemu z nas. Bo jeśli nawet ze  śmiałością i łatwością nawiązywania kontaktów jesteś za „pan brat”, to czy naprawdę NIGDY nie zdarzyło ci się zapomnieć przysłowiowego „języka w gębie”? I z pewnością nieraz doświadczyłeś poczucia osamotnienia bez względu na liczbę przyjaciół, bycia w związku, rodzinę itd. Dlaczego autorka na swój debiut wybrała tak trudny temat?

Już wstęp pokazuje, że temat samotności Antonina Kostrzewa zna od podszewki. To plus kolejne dwie historie ukazane w powieści dają przerażający obraz przegranego życia ludzi, którym do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie brakuje tak nie(WIELE) – wydobycia z siebie słów. Tych codziennego użytku, zwyczajnych, jak „dzień dobry” połączone z uśmiechem i w biegu rzucone sąsiadowi, zagadnięcie sprzedawcy w sklepie gdzie codziennie dokonujesz zakupów, proste „co słychać” zadane spotkanemu koledze. Słów od których, pomijając spojrzenia, tak naprawdę wszystko się zaczyna.

Prostota języka, znawstwo tematu i detale ukazujące codzienny żywot nieśmiałych samotników powoduje, że trzymając w dłoniach „Zawstydzeni, czyli skazani na…samotność” ‘stajesz’ się jednym z nich. Nie zastanawiasz się nad doborem słów, bo wiesz, że ich nigdy nie wypowiesz. Czujesz zalewającą cię falę ciepła w zwyczajnych, dla innych, sytuacjach, suchość w ustach, czujesz przeszywający ból samotności odczuwany w każdym milimetrze twego ciała, obolałość duszy. Przez te 152 strony jesteś nieśmiałym samotnikiem.

Żebyś jeszcze lepiej mógł wczuć się w sytuację samotnego nieszczęśnika, autorka wprowadza cię w jego  świat  za pomocą dwóch historii.

Bohaterami pierwszej „Samotna w wielkim mieście” jest para młodych ludzi – Yoshiko Noda i Kazuo Sasaki. Mieszkają  po sąsiedzku, zakochani są w sobie z wzajemnością. Śledzisz ich codzienność, niezręczność sytuacji, pragnienia które nigdy nie zostaną spełnione, płomienie pożądania bez szans na przeistoczenie się w ogień. Ich kolejne dni nie różnią się od poprzednich. Pajęczyna nieśmiałości oblepia ich postaci, potęgując samotność. Nie będąc w stanie uczynić NIC, co mogłoby nadać barwę ich życiu, wywołać jakąkolwiek zmianę, każde niepowodzenie traktują jak przysłowiowy policzek od życia. Wszystko, czego… nie zrobili stanowi ich niepowodzenie, które natychmiast się klonuje aż urasta do monstrum, któremu na imię: Porażka! Jak silne przedawkowanie rzeczywistości wpłynie na tych dwoje? Czy miłość zwycięży? Zakończenie, jestem pewna, zaskoczy cię, jak i mnie zaskoczyło…

Z kolei w  „Samotny w wielkim bólu” mamy do czynienia z nieco odmienną sytuacją. On, Sławek – nieśmiały i Ona – Kasia, dziewczyna przebojowa i pewna siebie. Ideał i skryte marzenie Sławka. Pomimo śmiałości dziewczyny początek ich znajomości, wydaje się, nie rokuje żadnych perspektyw. A jednak życie potrafi zaskoczyć. W przeciwieństwie do pierwszej historii, tu padają słowa. Nie jest ich wiele, ale jednak namiastkę rozmowy, czytelniku, tu znajdziesz. Historia ich znajomości toczy się szybko, zbyt szybko, jak na ich młody wiek. Sławek będzie musiał stanąć twarzą w twarz z prawdziwym życiem, w którym przekona się, że  nieśmiałość to nie jest to, co boli najbardziej. Najpierw ciąża dziewczyny zagrażająca jej życiu, choroba ukochanej, spotkania z jej rodziną, która – siłą rzeczy – nie jest zachwycona takim partnerem dla Kasi, aż wreszcie…

W  książce raziły mnie dwie rzeczy: obcojęzyczne imiona w pierwszej historii nijak mi nie pasowały do obrazu osób, które poprzez treść poznałam i niedopracowany styl pisarski. Przy czym ten drugi można usprawiedliwić chęcią przekazania emocji „na gorąco”, gdzie nie bardzo zwraca się uwagę, jak się mówi tylko, co chce się powiedzieć.

Książka „Zawstydzeni, czyli skazani na…samotność” nie jest z gatunku lekkich, łatwych i przyjemnych. Jeśli takiej szukasz – nie sięgaj po tę książkę. Gdybyś jednak chciał szerzej otworzyć oczy, by zobaczyć to co do tej pory było niewidzialne – przeczytaj koniecznie!

P.S. TU znajdziesz książkę w atrakcyjnej cenie

Przed samym finałem przeprowadza zaskakującą rozmowę z … Głupią Rybą – swoim jedynym zwierzęciem, nazwanym tym niechlubnym imieniem z racji zawodu, jakiego doznaje się, gdy marzy się o szczeniaku, a prezencie dostaje rybę.

Czy śmierć jest dziewczynie przeznaczona? Ryba-bóg zdaje się potwierdzać, że tak: „Nie zamierzałem cię powstrzymywać, ale jestem coraz bardziej przekonany, że to nie twój czas. Chociaż, to dziwne. Nie powinnaś tego zrobić, ale zrobisz, bo ja czuję śmierć w powietrzu (…)” Dziewczyna uspokojona tymi słowy, przekonana, że podjęcie decyzji o samobójstwie jest właściwe wyjawia, jaki jest powód pragnienia śmierci: „to nie dlatego, że jestem jakaś inna, ale właśnie dlatego, że jestem taka sama. Jestem bezimienna (…) Boję się, że będę żyła tak jak inni (…) że zapomnę o ideałach (…) Nie mogę znieść myśli o tym, że poddam się, złamię, że będę jadła śniadanie o tej samej porze przez czterdzieści lat, że będę wypruwać sobie żyły w pracy, której nienawidzę, że będę próbowała sama siebie oszukać. Boję się, że z braku pomysłu ulegnę rodzicom, zgodzę się, żeby wybrali mi studia, załatwili pracę i znaleźli męża, któremu pozwolę bzykać mnie raz w tygodniu. Można walczyć, jeśli się wie, czego się pragnie.” Przyznasz, że sposób myślenia bardzo dojrzały, jak na nastolatkę?

Ale, ale nie wolno marnować czasu, którego coraz mniej na zbrodnię doskonałą. Zatem: „-Posłuchaj: przyniosę sobie tabletki i wódkę, ty w tym czasie się zastanów nad tym, co mi powiesz. Połknę tabletki, wypiję wódkę, a ty zaczniesz mówić.” I wychodzi po wcześniej przygotowane „narzędzia” zbrodni. Przygotowana wraca do swego kompana, który ma jej dotrzymać towarzystwa w ostatnich chwilach jej życia. W głowie kołaczą się wciąż jego słowa: „czuję śmierć w powietrzu”, wchodzi do pokoju, a wtedy… Przekonaj się TU sam, czy Ciebie, tak jak mnie, zaskoczy finał tej opowieści!

Cytowane fragmenty pochodzą z książki „Fałszywe życie i inne opowiadania” by Olga Mikula

Od czasu objęcia prezydentury USA przez Johna F. Kennedy`ego świat polityki, w większej mierze, zaczął nam pokazywać swoje nowe „nieznane” oblicze. Intymną, często tylko z nazwy, broń o nieograniczonym polu rażenia. Oblicze o imieniu ociekającym pożądaniem.

„Seks na szczytach władzy” – to pozycja nie traktująca afer seksualnych jedynie jako przypomnienia. To przede wszystkim pokazanie bardzo różnych reakcji społeczeństwa na wyskoki „rozporkowe” polityków tudzież innych wielkich (znanych) tego świata. Poczynając od budzenia niesmaku, poprzez oburzenie, kończąc na obojętności: „Seks, życie prywatne i polityka są w Niemczech całkowicie od siebie oddzielone”. Co ma na to wpływ? „Niemiecka tolerancja ma źródło w etyce protestanckiej. W przeciwieństwie do purytańskiej mentalności obywateli Stanów Zjednoczonych czy Wielkiej Brytanii, w Niemczech mało kto oczekuje od polityków nieskazitelnego życia prywatnego jako gwarancji ich wiarygodności na scenie politycznej. Ale też żadnemu z niemieckich polityków nie przyszłoby do głowy wykorzystywania życia prywatnego do politycznej inscenizacji, jak to robią Nicolas Sarkozy czy Silvio Berlusconi”.

Drugą stroną medalu jest to, że tam gdzie nie bulwersuje brak moralności, gdzie potrafi oddzielić się prywatność od polityki, w grę wchodzi inny element – publiczne pieniądze wykorzystywane do celów prywatnych. Przykładem niech będzie chociażby Rudolf Scharping, którego miłosne ekscesy kosztowały podatników w latach 2000/2001 setki marek. Obywatele jego kraju „zafundowali” mu, między innymi, loty samolotami Luftwaffe, by błyskawicznie znajdował upojenie w ramionach ukochanej hrabiny. Wszak tęsknota to jest takie zło…

Nawet, jeśli trzymasz się z dala od świata polityki, a tolerancja jest twoją mocną stroną, to pewnie i Ty niejednokrotnie zastanawiasz się, gdzie są granice przyzwoitości. Wszak polityk to człowiek, na którego patrzy cały świat.

I jeszcze jeden niezwykle istotny czynnik, z reguły niezauważany – romans człowieka władzy to nie tylko jego „problem” i osoby, która w aferę jest zamieszana. I nawet nie ich żon /mężów/, ale też – a może przede wszystkim – dzieci. Jakie piekło na ziemi potrafi zrobić rodzic-skandalista, wystarczy posłużyć się naszym rodzimym przykładem. Niezupełnie przecież ostygła jeszcze afera sprzed 4 lat o imieniu „Praca za seks w Samoobronie”[1] z panią Krawczyk występującą w roli głównej. Panią, która szukała ojca swojej córki na zasadzie przedszkolnej wyliczanki „entliczek, pentliczek (…) na kogo wypadnie na tego bęc”.

Książki „Seks na szczytach władzy” nie powinno zabraknąć w Twoim bibliotecznym zbiorze. Afer z seksualnym podtekstem, możesz być pewien, świat nie będzie nam żałował. Ku uciesze nie tylko bulwarowej prasy.

P.S. Cytaty pochodzą z w/w książki, autorstwa zbiorowego: Barbary Sierszuły, Danuty Miniewicz, Marzeny Muszyńskiej, Jan Gucińskiego.

Jak bardzo ulotna bywa pamięć, przekonał się ten, komu z racji szwankującego zdrowia świat medycyny obcy nie jest. Piękna i wzniosła przysięga Hipokratesa składana przez lekarzy szybko ustępuje miejsca codziennej walce o lepszy byt i szybkim pokonywaniu szczebli do szczytu kariery.

„Cesarskie cięcie” Dariusza Kaźmierczaka – podaje nam na tacy świat „białych fartuchów”, który, nawet jeśli sądzisz, że znasz, to na pewno nie w takim stopniu, jak tu jest ukazany. Nie tylko bowiem o korupcji i braku zasad „fair play” jest tu mowa „(…) w jego mniemaniu – zachowywał się tak, jakby nie wiedział, że życie to nieustanny wyścig szczurów, że trzeba ciągle iść do przodu i rozpychać się łokciami”.

Przeplatane losy młodego i ambitnego, a jakże! lekarza, i kobiety, która nie może zajść w ciążę. Niech Cię nie zmyli jednak trywialność i powszechność tej sytuacji. Bowiem, znany paradoks Grzeszczyka, mówi o tym, że: „człowiek się nie zmienia, człowiek czasem – po prostu – daje się poznać z innej strony”. Dokładnie tak, jak nasi bohaterowie.

Do czego zdolny jest człowiek, który pragnie zaspokoić nie tylko naturalne potrzeby, jak np. posiadanie dziecka, ale też te mniej wzniosłe – dążenie do władzy, czy pieniędzy? Wydaje się, że prawda nie może być aż tak okrutna.

A, co z nowinkami medycznymi, eksperymentowaniem z ludzkim ciałem, zdrowiem i życiem? Zobacz sam, do czego zdolny jest lekarz pozbawiony etycznych zasad, co dzieje się z Twoim ciałem bez Twojej zgody, ba! wiedzy. Człowiek, któremu ufasz, bo w jego ręce składasz to, co dla Ciebie najcenniejsze, nie do odzyskania, jeśli je stracisz – Twoje życie. To nie zawsze dzieje się gdzieś obok Ciebie.

Dla mnie, oprócz trzymającej w napięciu, od pierwszych stron, treści, argumentem za tak dla  książki: „Cesarskie cięcie” jest autor. Lekarz.

„W człowieku wszystko powinno być piękne; i twarz, i ubranie, i dusza, i myśli”/ Antoni Czechow

Przed Tobą spotkanie  życia. Wymarzone, wyczekane. Wiesz, że wszystko od niego zależy. To oczywiste, że chcesz na nim wypaść i prezentować się jak najlepiej. Gorączkowo myślisz o ubiorze, który będzie najlepszą wizytówką i podkreśli atuty Twojej urody.  Choćbyś jednak była w posiadaniu  kreacji marzeń na którą wydałaś horrendalną kwotę nie będzie Ci w niej do twarzy, jeśli nie założysz…uśmiechu.

Wpadł mi ostatnio w ekran komputera znakomity poradnik dla kobiet, Izabeli Jabłonowskiej „Ubierz się w uśmiech”. Świetny nie tylko ze względu na porady dla każdej z nas, ale na pomoc ze strony autorki, by każda kobieta mogła odkryć w sobie piękno i prezentować je wszem i wobec: „(…) możesz wyglądać elegancko w każdym wieku oraz być ubrana elegancko w każdym stylu (…)”. Czy to wykonalne w moim przypadku – pomyślisz? Po przeczytaniu „Ubierz się w uśmiech” pozbędziesz się wszelkich wątpliwości.

By prezentować się znakomicie i dobrze się czuć w swojej skórze nie tylko styl jest istotny, ale także unikanie  pułapek, takich, jak: „(…)wybieranie jedynie bezpiecznych kolorów (szafa jest wtedy monotonna i nieefektowna), upieranie się przy tych samych fasonach (np. noszę jedynie okrągły dekolt i stójki) oraz zaniedbanie kwestii dodatków”. Zgodzisz się z tym?

Autorka, Izabela Jabłonowska, w bardzo subtelny i miły sposób nauczy Cię, jak wykorzystać swój potencjał. Pomoże Ci też dążyć do harmonii na bazie ubiór-samopoczucie-poczucie wyjątkowości.

Czy to książka dla Ciebie? Dedykacja autorki jest najlepszą odpowiedzią: „Tę książkę dedykuję Tobie, byś mogła iść pewnie swoją drogą, zadbana i uśmiechnięta”.

Kupując ten poradnik nie możesz być z niego niezadowolona. Nie ma po prostu takiej opcji. Ubierz uśmiech i spójrz w lustro, Jesteś piękna! Pokaż to światu, jest tego wart!

P.S. Cytaty pochodzą z poradnika „Ubierz uśmiech” autorstwa Izabeli Jabłonowskiej.

Pomimo empatii na poziomie zaawansowanym, przyznaję, że nie rozumiem tych ludzi, których przyzwyczajenie stanowi o porażce nie tylko pojedynczych epizodów w życiu, ale  wręcz o przegranej życia. Jeśli jest mi źle – dążę do zmian. Jeśli marzę – nadaję w miarę możliwości realność swoim pragnieniom.

Jolanta, bohaterka „Kłamczuchy” to typowy przykład człowieka pozbawionego motywacji, aczkolwiek nie możliwości, do wprowadzenia niezbędnych do szczęśliwego i celowego życia, zmian. 46-letnia biurokratka wychowana przez despotyczną matkę, przed którą nawet kochający, acz lękliwy, ojciec nie był w stanie jej bronić. Zahukana, nieszczęśliwa, przyzwyczajeniom swym znienawidzonym, wierna od zawsze.

Nawet po naturalnym „usunięciu” swojej psychicznej blokady – śmierci matki: „Matka umarła przed piętnastoma laty, a Jolanta do dzisiaj ubiera się w takie same szarości, po pracy wraca prosto do domu robiąc jedynie zakupu w pobliskim supermarkecie. Nigdzie nie wychodzi, nie spotyka się z nikim…”

Życie jednak nieprzewidywalne jest, i w najmniej oczekiwanym momencie przynosi nieraz takie niespodzianki, którymi nawet sen nas nigdy nie obdarował.  Jak w przypadku Jolanty…

„Kłamczucha” Joanny Jandy to zaskakująca powieść. Polecam!

Incydent wspomniany przeze mnie na początku był dla mnie nie tylko zaskakujący, ale też dość niemiły. Teraz wiem, że stało się to w konkretnym celu. Jako, że wychodzę z założenia, że nic w życiu nie dzieje się bez przyczyny. Lubiłam tę pracę bardzo długo, doceniałam ją i …uwielbiałam poniedziałki.

Aż do sławnego ciągu zdarzeń. Siedząc któregoś dnia za biurkiem, pomyślałam, ze ja się do tej pracy zwyczajnie nie nadaję. Marnuję się tu po prostu – co jest przyczyną stale rosnącej frustracji, to oczywiste. Po pierwsze za szybko wszystko robię i z powodzeniem mogłabym tu pracować na trzy etaty, (a co sobie będę żałować;))) pod warunkiem, że ktoś by mi za to płacił. Co za tym idzie, wdarła się monotonia – wróg z miejsca medalowego, gdy chodzi o wenę twórczą, inspirację.  A wtedy, gdy człowiek ma nadmiar czasu zaczyna myśleć.

Co ja w tej pracy mogę jeszcze osiągnąć? Okazuje się, że nic. O szkoleniach mogę zapomnieć, gdyż firma zalicza się  do „oszczędzających”. Wtedy, gdy marzył mi się kurs językowy, to owszem zrealizowałam plany, ale za własne pieniądze. Choć umiejętność ta była mi niezbędna w pracy.  Zatem stoję w miejscu od lat, a to znaczy, że zawodowo się cofam. I druga niezwykle istotna kwestia. Czy ja z  pracy etatowej kiedykolwiek mam szansę zrealizować swoje materialne marzenia? Odpowiedź jest tak oczywista, że aż boli.

Podchodzę do pracy emocjonalnie, jak do każdego aspektu mojego życia. Dlatego chcę robić to, co lubię. Spożytkować niewyczerpalne pokłady energii, które w sobie mam nie tylko dla własnej satysfakcji materialnej, ale również z pożytkiem dla innych. By móc kiedyś powtórzyć słowa Edisona, które zacytowałam na wstępie.

P.S. Jeśli masz podobne odczucia w stosunku do swojej pracy zawodowej, chcesz  coś zmienić w swoim życiu na lepsze, zajrzyj koniecznie TUTAJ!

Masz do załatwienia ważną sprawę, chodzisz bez humoru, stresujesz się i na samą myśl o wizycie w tej instytucji masz już dość, bo panie w urzędzie są… Brzmi znajomo, prawda? A może tym razem zrób tak, by wizyta w urzędzie/szkole/banku zakończyła się pomyślnym rozwiązaniem problemu z którym tam idziesz. Zaraz, zaraz, pomyślisz! Jak to ja mam się postarać??? Wiedz, że  każdą pożądaną zmianę w swoim życiu  musisz zacząć od …siebie. A to oznacza, że po prostu należy zmienić swoje nastawienie do ludzi. Nie jest to ciężka i długotrwała praca, za to efekty szybko są widoczne, jeśli tylko naprawdę się postarasz.

Miłosz Karbowski w książce „Sztuka przyciągania ludzi” zwraca uwagę na proste z pozoru, aczkolwiek rzadko przez nas wykorzystywane rzeczy bardzo ułatwiające kontakty z drugimi. Już na początku porusza sprawę pragnienia Twojego, mojego, każdego człowieka. Pragnienie bycia zauważonym, potrzebnym, bycia kimś ważnym. Co więc powinieneś zrobić dla polepszenia relacji z drugimi? „Aby dobrze żyć z ludźmi, sprawiaj, by czuli się ważni”. Autor na swoim przykładzie pokazuje, jak ta prosta maksyma przyczyniła do jego sukcesu w kontaktach z innymi.

A teraz pomyśl, jakie obrazy, myśli, nastawienie nasuwa Twój umysł, gdy idziesz do urzędu/dziekanatu/banku itd.? Czy wyruszasz z zamiarem podkreślenia czyjejś ważności? Docenienia jej pracy? Potraktowania jako eksperta w rozwiązaniu Twojego problemu? Czy raczej panią z urzędu umieszczasz, w tym przypadku, na niechlubnym miejscu nr 1 Twoich wrogów? „Osoba, która czuje się niezauważona, odpowie zgodnie z impulsem, jaki w niej wywołamy – niechęcią albo nawet wrogością”.

W przyszłym tygodniu mam do przeprowadzenia ważną rozmowę. Nie brakuje mi życzliwości i doceniania tego, co drudzy dla mnie robią. Jednak zapoznając się z ebookiem „Sztuka przyciągania ludzi” odniosłam korzyść wyciągając dla siebie ważne wskazówki, wszak człowiek uczy się przez całe życie. Obawy się zmniejszyły a wzrosła pewność, że wszystko pójdzie po mojej myśli!

„Zawsze powtarzam, że kocham pieniądze, bo można za nie kupić najcenniejszą rzecz: twój czas”

Bezsenne noce z powodu niezapłaconych rachunków, bezustanne zamartwianie się, jak przeżyć kolejny miesiąc od pierwszego do pierwszego? A może smutek w oczach Twojego dziecka, kiedy robiąc z nim zakupy, już nawet nie pyta Cię, czy może wziąć swój ulubiony smakołyk, bo zna odpowiedź na swoje pytanie? O tak, to dopiero pełnia  „szczęścia”!

Wyposażona w bojowe nastawienie szukam książek, które pokazują, jak bogactwo osiągnąć. I jak mieć do niego właściwe nastawienie. Uważam bowiem, że finanse to ta dziedzina życia, gdzie nigdy nie ma aż tak dobrze, żeby nie mogło być lepiej.

„Bogać się, kiedy śpisz” – tytuł nie powala logiką na kolana, ale za to treść daje dużo do myślenia. Nie tylko pozytywnego, ale też, przede wszystkim, praktycznego. „Przeciętny człek – z tych, co to „nigdy mi się nie uda” – uważa, że droga do sukcesu jest długa i kręta. Czy tak jest naprawdę?”- pyta autor. A Ty jak uważasz? Podzielasz ten powszechny, negatywny pogląd? Jeśli jeszcze nie wierzysz w  twórczą moc swojego umysłu, zastanawiałeś się, dlaczego tak się dzieje? „Zapamiętaj! Twój Twórczy Umysł nigdy nie jest bezczynny. Zawsze pracuje – albo na Twoją korzyść, albo też przeciw Tobie. Czyż nie jest zatem właściwe, byś mu zawsze dawał pracę, z której Ty będziesz miał korzyść?” Przyjmiesz tę propozycję?

Bogactwa ponad miarę, ze swej strony, Ci życzę! I specjalnie dla Ciebie piosenka w klimacie postu:)

Gdybym był bogaty…

Rafał Podraza to człowiek, któremu zawdzięczamy odnalezienie nie opublikowanych  tekstów wspaniałej autorki, wybitnej pisarki satyrycznej, Magdaleny Samozwaniec. I tak oto po 37 latach od śmierci autorki, doczekała się publikacji książka „Z pamiętnika niemłodej już mężatki”.

„Miłość to stan wyjątkowy. Serce bije na alarm, wszystkie zmysły są w pogotowiu, następuje wówczas jednak zaćmienie umysłu. A więc uwaga!” Lecz to  książka nie tylko o miłości.

Przeczytasz tu też barwne wspomnienia z Krakowa, z podróży po Paryżu. Dowiesz się wielu ciekawych historyjek o Wojciechu Kossaku, ojcu autorki, jak również o Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej – siostrze Magdaleny Samozwaniec  „(…) moi drodzy, ona była szalona figlarka! Nikt by nie pomyślał po jej wierszach, tak sentymentalnych, tak głębokich, nieraz filozoficznych, że miała tyle prostoty w sobie”.

Książka opatrzona licznymi zdjęciami, pełna satyry, ale i wzruszeń. Cała powieść to pięknie ujęta tęsknota za światem, który minął bezpowrotnie…